Linux 7.2: najważniejsze zmiany w nowym jądrze

Linus Torvalds opublikował Linuksa 7.2 w niedzielę 16 sierpnia 2026, zgodnie z planem i bez dodatkowego tygodnia testów. Poniżej znajdziesz najważniejsze zmiany według Kernelnewbies i LWN.net, informacje o tym, co zniknęło z jądra, oraz to, kiedy nowa wersja trafi do popularnych dystrybucji.

1. Wydanie w liczbach

Okno scalania zmian dla 7.2 otworzyło się 14 czerwca 2026, razem z wydaniem 7.1, i zamknęło 28 czerwca. Według LWN.net trafiło do niego 13 412 commitów bez scaleń. To najwięcej od jądra 6.7 z 2024 roku, które miało ich 15 418.

Ostatni tydzień przed wydaniem był większy, niż Torvalds by chciał. Zawierał między innymi wycofanie nieprzygotowanego kodu planisty GPU. The Register cytuje jego komentarz, że gdyby opóźniał wydania z takich powodów, nie byłoby ich wcale. Rosnącą liczbę zgłaszanych poprawek, napędzaną między innymi przez narzędzia AI, nazwał „nową normą”.

2. Planista zadań i GPU

Najważniejsza zmiana w planiście to równoważenie obciążenia z uwzględnieniem pamięci cache. Planista stara się umieszczać wątki jednego procesu, które korzystają z tych samych danych, w obrębie jednej domeny pamięci cache ostatniego poziomu (LLC). Ogranicza to przerzucanie danych między pamięciami cache różnych rdzeni i liczbę chybień.

Planowanie zadań na kartach graficznych dostało sprawiedliwszy planista, inspirowany pomysłami z CFS, który zastępuje dotychczasową kolejkę FIFO. Rozszerzalny planista sched_ext, pisany w BPF, zyskał topologiczne identyfikatory procesorów i obsługę podrzędnych planistów.

3. Systemy plików

Btrfs domyślnie korzysta teraz z dużych folios, czyli większych jednostek zarządzania stronami pamięci, a eksperymentalnie także z folios do 2 MB. Dostał też nowe wywołanie ioctl GET_CSUMS. W ext4 przebudowano mechanizm fast commit tak, by zmniejszyć rywalizację o blokady, i przyspieszono wyszukiwanie w dużych katalogach.

Serwer NFS obsługuje delegacje katalogów i sam zwalnia stan NFSv4 przy odmontowaniu. Na maszynach z co najmniej 16 GB RAM domyślny rozmiar bloku NFS wzrósł do 4 MB. Sterownik NTFS obsługuje natywne dowiązania symboliczne Windows, serwer SMB ksmbd pliki skompresowane, a obsługa dysków strefowych (zoned) w XFS przestała być eksperymentalna.

4. Pamięć i swap

Mechanizm odzyskiwania pamięci MGLRU dostał uporządkowaną logikę, która według opisów zmian ogranicza nieoczekiwane zabijanie procesów przez OOM. Czwarty etap projektu swap table ujednolica alokację swapu dla pamięci anonimowej i shmem. Zmniejsza to statyczne metadane o około 512 MB na każdy 1 TB urządzenia swap. Proces khugepaged potrafi teraz sam tworzyć przezroczyste strony o zmiennym rozmiarze.

5. Bezpieczeństwo

Nowy cel device-mapper dm-inlinecrypt pozwala szyfrować urządzenia blokowe sprzętowo, w trakcie przesyłu danych, jako alternatywa dla dm-crypt. Mechanizm Landlock, którym proces sam ogranicza sobie uprawnienia, może teraz kontrolować gniazda UDP. Wywołanie openat2 dostało flagi OPENAT2_REGULAR i O_EMPTYPATH, a IMA może przechowywać dane pomiarowe poza jądrem.

Symboliczną zmianą jest usunięcie z jądra funkcji strncpy(). LWN.net podaje, że zastępowanie jej bezpieczniejszą strscpy() i pokrewnymi trwało sześć lat i objęło 362 commity. System budowania potrafi też generować SBOM w formacie SPDX, obejmujący tylko pliki faktycznie kompilowane w danej konfiguracji.

6. Rust w jądrze

Kod w Rust obsługuje teraz programowy KASAN oparty na znacznikach i AutoFDO. W jądrze pojawiła się biblioteka zerocopy do bezpiecznej manipulacji pamięcią bez kopiowania oraz nowe typy ułatwiające zarządzanie czasem życia referencji. Rust dostał też pierwsze wsparcie dla architektury IBM System/390, co odnotowuje LWN.net.

7. Co zniknęło z jądra

Wydanie 7.2 porządkuje stary kod. Usunięto ponad 13 000 linii obsługi procesorów i486, w tym emulację koprocesora dla układów bez FPU. Zniknęła obsługa protokołu AppleTalk, sterowniki ARCnet dla kart ISA i PCMCIA, adaptery Bluetooth na PCMCIA, akceleratory Chelsio inline TLS i część wsparcia ATM. Usunięto też sterownik karty graficznej Hercules na ISA. Procesory AMD Geode oznaczono jako pozbawione opiekuna.

Jeśli utrzymujesz sprzęt korzystający z któregoś z tych elementów, nowsze jądra nie będą go obsługiwać. Zostań wtedy przy serii z długim wsparciem wydanej przed 7.2.

8. Stable czy LTS i kiedy 7.2 trafi do dystrybucji

Na kernel.org seria 7.2 ma status stable. Dostaje poprawki tylko do czasu wydania kolejnej serii, tak jak 7.1, która po premierze 7.2 skończyła się na wersji 7.1.13. Serie z długim wsparciem to 6.18 i 6.12 (poprawki do grudnia 2028), 6.6 i 6.1 (do grudnia 2027) oraz 5.15 i 5.10 (do grudnia 2026). W chwili pisania najnowsza poprawka serii to 7.2.8 z 25 września 2026, a rozwojowa gałąź główna to 7.3-rc4.

Jeżeli sam kompilujesz jądro z serii 7.2, śledź kolejne wydania. Przy Linuksie 7.2.6 Greg Kroah-Hartman napisał, że wszyscy użytkownicy serii 7.2 muszą zaktualizować jądro.

Fedora zaplanowała tydzień testów jądra 7.2 dla wydań 43 i 44, trwający do 5 września 2026, przed przeniesieniem go do stabilnych repozytoriów. W maju Canonical zapowiedział jądro 7.2 dla Ubuntu 26.10, ale na początku września zmienił plan. Ubuntu 26.10 dostanie jądro 7.3, bo 7.2 ukazało się wcześniej, niż zakładał harmonogram.

9. Podsumowanie

Linux 7.2 przynosi zmiany odczuwalne na serwerach, czyli planowanie świadome pamięci cache, duże folios w Btrfs i usprawnienia NFS. Dodaje też nowe mechanizmy ochrony. Jednocześnie żegna sprzęt sprzed dekad. Jako wydanie stable jest dobrym wyborem, gdy aktualizujesz jądro na bieżąco. Na serwery, które mają działać latami bez zmiany serii, lepsze jest jądro z długim wsparciem.